X
تبلیغات
من و کودک من
تاريخ : دوشنبه 11 فروردین1393 | 19:5 | نویسنده : پریسا
  • هم کودک و هم پدر و مادر باید این نکته را بدانند که: کودکان با بزرگترها فرق می کنند وبا بزرگ شدن این تفاوت ها کم می شود. زیرا پایه رشد در نابرابری است. دو فاکتور در کاهش این فاصله دخیل است: ‍۱- افزایش سن کودک و ۲- مسئولیت‌پذیری کودک. یعنی کودک با افزایش سن، مسئولیت‌هایش بیشتر شده و به تناسب بالا رفتن مسئولیت، آزادی‌های او نیز افزایش می‌یابد و فاصله‌اش با والدین کم و کمتر می‌شود. زمانی که صد در صد مسئولیت به دوش او محول شد با والدین برابر می‌شود.
    کودک شما نباید نفر اول خانواده باشد. کودک دائما تلاش می‌کند افسار زندگی را از شما برباید. هیچگاه به او چنین اجازه‌ای را ندهید. در عوض در بازی به او اجازه دهید تصمیم گیرنده اصلی باشد.
  • «هماهنگی پدر و مادر»، لازمه تربیت کودک است.
  • به یاد داشته باشید که کودک شما «آینه» تمام نمای رفتار شماست. کودکان آنگونه رفتار می‌کنند، که می‌آموزند. در واقع فرزندان ما همانگونه می‌شوند که ما هستیم.
  • سه قانون بسیار مهم که باید کودک آن ها را رعایت کند:

۱. «زدن»، «گاز گرفتن» و «پرتاب کردن» در هر حالتی ممنوع است
۲.  زمان مشخص خواب
۳.  بستن کمربند در ماشین (فرقی نمی‌کند جلو یا عقب)

این قوانین را بارها و بارها برای کودک توضیح دهید.

  • به یاد داشته باشید وظیفه پدر و مادر، پرورش کودک است نه فرمان صادر کردن و دستور دادن!
  • پدر و مادر در طول روز فقط تعداد محدودی کارت «نه» در اختیار دارند. موقعیتی را در خانه بوجود آورید که دائما مجبور نباشید به کودک «نه» یا «نکن»  بگویید.
  • کودکان موجودات فراموشکاری هستند، قوانین را هر از چند گاهی برایشان مرور کنید.
  • اجرای قانون از خود قانون مهمتر است در ضمن قوانین مربوط به خانه مادر بزرگ و پدر بزرگ ارتباطی با خانه ما ندارد.
  • پیش انجام هر کاری ابتدا کودک را برای آن کار آماده کنید. کودکان تحمل تغییرات آنی ندارند.
  • آینده کودک، امروز است. خوشبختی و سلامت روانی کودک در آینده بستگی به رفتار درست و خوب امروز ماست.
  • تفاوت پاداش و رشوه را همیشه به یاد داشته باشید:

 پاداش، هدیه ایست که  بعد ازانجام عمل مثبت کودک به او داده می‌شود. (سازنده)
 رشوه، هدیه ایست که قبل از عمل  انجام نشده به کودک داده می‌شود. (مخرب)

  • این جمله ها را روزانه ده‌ها بار به کودک خود بگویید: «به تو افتخار می کنم»، «دوست دارم»، «تو پسر یا دختر خوبی هستی»، «من همیشه مراقب تو هستم».
  • این جملات را در هفته حداقل یک بار (در موقعیت‌های پیش آمده) به کودک خود بگویید: «معذرت می‌خواهم»، «من بلد نیستم»، «اشتباه کردم»، «نمی‌دانم» و همچنین سئوالات کودک را به سرعت پاسخ ندهید. سعی کنید آنها را به چالش بکشید: «نظر تو چیه؟...»، «توچی فکر می‌کنی؟...»
  • این جمله ها را هیچگاه به زبان نیاورید: «دوستت ندارم»، «تو پسر یا دختر بدی هستی»، «من دیگرمامان یا بابای تو نیستم»، «من تو را ترک می‌کنم»، «وای به حالت!»، «دیگه بزرگ شدی این کارها زشته!»
  • کودک درک درستی از مفهوم مرگ ندارد از بکار بردن جمله هایی که تکیه کلام بزرگترها هستند و مفهوم مرگ در آن ها بکار رفته، بپرهیزید.
  • مثلا: «برات می میرم»، «الهی بمیرم»، «تو منو کشتی»، «آخرش از دستت دق می‌کنم می‌میرم» و... این جملات را جلو کودک برای دیگران هم بکار نبرید. کودک فرق بین شوخی، جدی و اصطلاحات غلو شده را نمی‌داند. مادری که به همسر خود می‌گوید «تو آخر با این کارهات منو می‌کشی» کودک احساس می‌کند پدر قصد کشتن مادر را دارد و احساس ناامنی او را  به مادر می‌چسباند و از ترس اینکه نکند پدرش، مادر را بکشد حاضر به جدا شدن از مادر نیست.
  • دوست داشتن تنها و تنها «سه» ابزار بیشتر ندارد:

۱.  گفتن جمله دوستت دارم
۲.  نگاه چشم در چشم
۳.  نوازش با دست

  • سعی نکنید با استفاده از ابزارهایی مانند خریدن اسباب بازی یا خوراکی پیام دوست داشتن را به کودک بدهید. برای دوست داشتن، شرط نگذارید. هیچگاه به کودک نگویید به شرط فلان دوستت دارم. دوست داشتن پدر و مادر به فرزندشان بی‌قید و شرط باید باشد.
  • اگر به خاطر رفتار نامناسب کودکتان واقعا عصبانی شوید، خودتان را به سن آن کودک تنزل داده اید.
  • «کار بد کردن» با  « بد بودن» متفاوت است. هنگامی که کودکتان عمل بدی را انجام میدهد باید به او بگویید که: تو پسر یا دختر خوبی هستی ولی این کار تو کار بدی بود.
  • به یاد داشته باشید پاداشی که به کودک می‌دهید حق پس گرفتن آن را ندارید.
  • در دستور دادن صرفه جوئی کنیم. از دستورهای کلی مانند: مواظب باش، عجله کن، مراقب باش  و... بپرهیزیم. دستورها نباید بصورت پشت سر هم، بدون اینکه به کودک فرصت انجام آن را بدهیم، باشند. همچنین در فرمان دادن به کودک از جمله های امری استفاده کنید نه جملات سئوالی. بهتر است ایستاده به کودک فرمان ندهید. بنشینید، همسطح کودک شوید و به او پیغام دهید.


تاريخ : جمعه 8 فروردین1393 | 18:56 | نویسنده : پریسا

کنترل کردن کودکان و نحوه برخورد با آنها می تواند یک وضعیت دشوار باشد. در بعضی از مسائل بچه ها ممکن است استرس زیادی به والدین وارد کنند. در بیشتر اوقات مشکلات بیشتر از آنکه با کودکان باشند، همراه با والدین آنها هستند. فراموش نکنیم کودکان از رفتار والدین پیروی می کنند. کودک از سن 1 تا 7 سال تمام رفتار والدین خود را یاد گرفته و مانند آن برخورد می کند. زمانی که کودک در کنار والدین خود رشد می کند تقریبا همه چیز را از آنها فرا می گیرد.

چنانچه والدین زمانی که کودک او را تماشا می کند به شکل متفاوتی رفتار کند، تاثیر بزرگی روی آنها خواهد داشت. اگر والدین رفتار درستی با فرزند خود داشته باشند، نتیجه خوبی از او دریافت می کنند. لحظات دشواری وجود دارند اما پدر و مادر باید به گونه ای موقعیت های دشوار را کنترل کنند که هیچ گونه سیگنال اشتباهی متوجه فرزند آنها نشود. در این گونه شرایط است که بجه ها خیلی چیزها از والدین خود می آموزند. ممکن است پدر و مادر کودک خود را سرگرم بازی با اسباب بازیهایش ببینند اما باید بدانید کودکان تمام جزئیات را تحت نظر میگیرند. در بعضی از موارد مشکل در رفتار والدین وجود دارد در اینصورت نیاز است تا آنها عمیق تر و بهتر به رفتار خود فکر کرده و درباره آن مطالعه کنند.

آیا پدر و مادر خوبی هستید

فاکتورهایی وجود دارند که باعث ایجاد رفتارهای منفی در کودکان می شوند. گرسنگی، خستگی، اضطراب و حواس پرتی از این قبیل هستند. اگر فرزند شما گرسنه باشد، تمایلی به انجام دادن تکالیف مدرسه از خود نشان ندادهیا آنکه به سختی آن را تمام می کند. هنگامی که او خسته است معمولا به خواسته های پدر و مادر پاسخ منفی می دهند. اگر آنها در خصوص کاری که از آنها خواسته شده است تا انجام دهد مضطرب باشند، بر انجام ندادن آن کار پافشاری می کند.

سعی کنید این فاکتورها را شناسایی کرده و آنها را از بین ببرید. این کار باعث می شود تا رفتارهای منفی در کودک کاهش پیدا کند. اما مسائل زیرکانه دیگری وجود دارد که والدین می توانند با انجام دادن آنها رفتارهای منفی کودک را متوقف کنند:

کودکان اغلب سوال می کنند و ممکن است سوالات آنها بی پایان باشد. این کار آنها را متوقف نکنید. آنها می خواهند درباره اتفاقات و چیزهایی که در طول روز در اطراف خود می بینند بدانند و یاد بگیرند. در بعضی موارد مادر و پدر در خصوص سوالاتی که کودک از آنها می پرسد دچار استرس می شوند. در اینگونه موارد می توانید او را در وضعیت معلق نگه دارید اما به او قول دهید که پاسخ سوال او را می دهید. فکر کنید که چگونه می توانید بهترین پاسخ را به سوال او بدهید. سپس در یک زمان مناسب او را نزدیک خود نشانده با کمک بهترین راه ممکن بدون آنکه سردرگمی در او ایجاد شود به سوال او پاسخ دهید.

فعالیتهای خود را همراه با فرزند خود انجام دهید. اگر کودک شما علاقه به مسواک زدن ندارد، به هنگام مسواک زدن دندان ، او را نیز با خود برده و به او نشان دهید که چگونه دندانهایتان را مسواک می زنید. برای او توضیح دهید که به چه علت این کار را باید انجام دهید. کودکان دوست دارند کارهایی که مادر و پدر آنها انجام می دهند را تقلید کنند. بنابراین والدین باید تلاش کنند تا کودک به انجام فعالیتهای لازم اشتیاق پیدا کند.

مراقب فضایی که کودک در آن بازی می کند باشید و او را پاکیزه نگه دارید و البته از او بخواهید به شما در انجام این کار کمک کند. از اهمیت تمیز نگه داشتن منزل با او صحبت کنید. چنانچه از او انتظار دارید تا کاری را انجام دهید، به او فرمان ندهید بلکه از او درخواست کنید تا در انجام این کار به شما کمک کند.

در بعضی مواقع خاص بچه ها کارهای اشتباهی انجام می دهند. در این شرایط شما باید علت اشتباه کاری که او انجام داده است را برای او توضیح دهید. در بعضی موارد می توانید به عنوان تنبیه او را به مدت 5 دقیقه سرپا در گوشه ای از اتاق نگه داشته و از او قول بگیرید که دیگر این کار و کاری مشابه آن را انجام ندهد و از او بخواهید بخاطر انجام اینکار از شما عذرخواهی کند. زمانیکه شما نیز کار اشتباهی در خصوص او انجام می دهید باید از او معذرت خواهی کرده و به او قول دهید که هرگز اینکار را مجدد انجام نمی دهید.

زمانیکه با کودک خود درباره مسئله ای صحبت می کنید و چیزی را برای او توضیح می دهید، روی دو زانوی خود نشسته و سعی کنید قد خود را با او در یک سطح قرار داده و مستقیم در چشمهای او نگاه کنید. نگاه مستقیم به چشم کودک در هنگام توضیح مسئله ای تاثیر بسیار بالایی در او دارد. همیشه سعی کنید در یک زمان مناسب موضوع و مطلب خاص را برای او توضیح دهید. به عنوان مثال می توانید او را به اتاق خوابش برده و برای او توضیح دهید. به خاطر داشته باشید کودکان از نفس و ضمیر بالایی برخوردار هستند. بنابراین به خوبی می توانند به شما پاسخ دهند. اینها چیزهایی هستند که در آینده کودک را قوی می کند. آنها دستوالعملهای درست را از شما می آموزند.

صحبت کردن با بچه و فهمیدن مشکل او کار ماهرانه ای است. به گونه ای با فرزند خود رفتار کنید تا او در کنار شما احساس راحتی کند. بنابراین باید اغلب با او صحبت کنید. در اینصورت است که فرزند شما قادر است به راحتی درباره مشکلاتش با شما صحبت کند. هرچقدر که مشکل او کوچک باشد شما باید او را تشویق کنید تا بدون ترس و دلهره درباره آن با شما صحبت کند. زمانیکه این روابط سالم بین کودک و والدین وجود داشته باشد، آنها همیشه حقیقت را به شما خواهند گفت و هیچگونه سردرگمی و ابهام در ذهن آنها باقی نخواهد ماند.

به داستانهای موفقیت آمیز و یا شکست خورده او گوش دهید. سعی کنید او را در شکستی که خورده است کمک کنید. هرگز او را با بچه های دیگر مقایسه نکنید فراموش نکنید هر کودکی قابلیت و ویژه گیهای مخصوص به خود را دارد.

چنانچه اهل الکل یا سیگار هستید، جلوی کودک خود این کار را انجام ندهید. اگر با همسر خود مشکلی دارید هرگز جلوی بچه با او مشاجره نکنید. بهتر است در اتاق خواب خود و با صدای آهسته اینکار را انجام دهید. به خاطر داشته باشید زمانیکه والدین در حضور کودک با یکدیگر مشاجره می کنند در حقیقت او را دچار آشفتگی می کنند. بعضی از والدین از فرزند خود می خواهند تا وسایلی را که او نیاز دارد از اتاقی دیگر برای او ببرد. سعی کنید این کار را خودتان انجام دهید به این ترتیب کودک می آموزد که باید وسایل خود را خودش از اتاق بردارد. چنانچه می خواهید برای مهمانی یا تماشای یک فیلم و یا انجام هر کار دیگری بیرون از منزل بروید برای فرزند خود توضیح دهید که به چه علت او را همراه خود نمی برید و به او بگویید چه ساعتی به منزل برمی گردید. او این مسائل را درک می کند و حتی در زمان نوجوانی نیز از آنها پیروی می کند.



تاريخ : جمعه 18 بهمن1392 | 21:49 | نویسنده : پریسا
کودکان خیلی زود متوجه می شوند که چگونه می توانند مارا راضی کنند تا کاری بر خلاف میل خود و موافق میل آنها انجام دهید. مراقب باشید که بازی نخورید.

بهانه گیری کودک

حتما پیش آمده که در مرکز خرید کودکی را دیده باشید که معرکه به راه انداخته باشد ، پا به زمین می کوبد و با جیغ و داد چیزی از والدینش می خواهد. این کودکان نمی توانند "نه" بشنوند و باید به همه خواسته های شان برسند.

اگر کودک بداند که شما سر انجام پاسخ مثبت خواهید داد ، دیگر مهم نیست که ده بار گفته باشید "نه"! او آن قدر گریه می کند ، نق می زند ، خودش را به زمین می کوبد و بد اخلاقی می کند تا سرانجام تسلیم شوید و او به هدفش برسد. چنین کودکی به تجربه آموخته است که اگر پشتکار داشته باشد و خوب جیغ بکشد ! در نهایت برنده می شود.

تنها راه حل این است که او دریابد نظر شما تغییر نمی کند پس قاطع باشید.

پیش از حرف زدن بیندیشید
بی علت پاسخ منفی ندهید . تا آنجا که مقدور است کمتر نه بگویید. فقط وقتی نه بگویید که منظورتان واقعا نه و به هیچ وجه باشد. وقتی کودک از شما تقاضایی می کند ، صبر کنید ، بیندیشید و جواب را در ذهنتان تایید کنید و سپس پاسخ دهید. وقتی تصمیمتان را گرفتید ، به روشنی به کودک اعلام کنید چه تصمیمی گرفته اید و نظرتان را تغییر ندهید .

تکلیف کودک را مشخص کنید و قاطع باشید
این راه حل کمک خواهد کرد که کودک بعد از شنیدن پاسخ به خودش زحمت بحث کردن با شما را ندهد.

به طور پرسشی پاسخ ندهید . مثلا وقتی می گوید "مامان این اسباب بازی رو میخری؟" نباید بگوییم "فکر نمی کنی این اسباب بازی مناسب سن تو نیست؟" فقط پاسخ دهید بله یا نه.

به کودک فرصت ندهید که توجیه کند . اگر وارد بحث نشوید از مجادله پرهیز خواهید کرد . در غیر این صورت کودک با یک یک دلائل شما مبارزه خواهد کرد و کار به بحث و جدل می کشد.

باید به کودک نشان دهید که قاطع هستید و نظرتان تغییر نمی کند.برای شروع می توانید از چند روش کاربردی استفاده کنید:

روش نادیده گرفتن سنجیده: پس از اینکه به سوال کودک پاسخ دادید اجازه بحث ندهید فقط سکوت کنید . پاسخ ها و واکنش های کودک (چراها ، غرها و نق ها) را نادیده بگیرید.برای تغییر این عادت نیاز به زمان و تحمل سختی دارید .

روش سوزن گرامافون گیر کرده: اگر نمی توانید به حرف های کودک کاملا بی توجه باشید از این روش استفاده کنید . مثلا وقتی گفتید نه این شکلات را نمی خرم و او مدام نق می زند که "می خوام" در این هنگام با همان لحن فقط همان جمله خودتان را پس از هر بار که او می گوید "می خوام" تکرار کنید : " شکلات بی شکلات!" " شکلات بی شکلات!"

از کارت زرد و اخراج استفاده کنید : درست مثل بازی فوتبال اگر یکبار نتواند نه را تحمل کند کارت زرد می گیرد و برای بار دوم باید از فعالیتی که دوست دارد محروم شود یا به عنوان تنبیه به اتاقش فرستاده شود.

وقتی کودک پاسخ نه را می پذیرد ، این کار او را تحسین و تقویت کنید. میتوانید از امتیاز استفاده کنید به این صورت که مثلا با هر 5 امتیاز یک جایزه بدهید.



تاريخ : جمعه 18 بهمن1392 | 21:45 | نویسنده : پریسا
همراه بردن کودکان از چند جهت باعث دردسر است ؛ گاهی آنها به مغازه ای که از آن قصد خرید دارید، وارد نمی شوند و گاهی هم از شما اسباب بازی کوچکی که سر راه می بینند می خواهند و گاهی ...، که همه اینها از سرعت خرید می کاهد و به هزینه ها اضافه می کند.

قبل از خرید ، باید کودک را از قوانین آن آگاه کنید. البته به خاطر داشته باشید شاید مجبور شوید چندین بار آن را تکرار کنید. هر روز که تصمیم به خرید داشتید به کودک بگویید که چه انتظاری از او دارید ، مانند: تمام وقت نزدیک من باش ، اما برای خریدن شکلات نمی رویم ، امروز فقط مدلها را می بینیم و بعد خرید می کنیم . حتی با انجام بازی می توانید نحوه خرید کردن و همراهی او با خودتان را برای او نمایش دهید. بچه ها قبل از حرکت باید خوب استراحت کرده و غذای کافی نیز خورده باشند تا شما را به راحتی همراهی کنند. مقداری تنقلات و نوشیدنی مغذی با خود بردارید (چیزهایی مثل شیر، آبمیوه ، نخودچی کشمش ، میوه یا لقمه ای نان )، برای بچه های کوچکتر بردن اسباب بازی های دلخواهشان نیز مطلوب است تا آنها احساس آرامش کنند.

اجازه ندهید کودک خسته و کسل شود

وقتی خستگی در فرزندتان پدیدار می شود باید کمی خلاق باشید. اگر فرزندانتان را هنگام خرید سرگرم کنید وقتی از این فروشگاه به آن فروشگاه می روید مزاحم شما نمی شوند. میتوان به کودک بازی پیشنهاد کرد  به طور مثال وقتی می خواهید بوتیکی را تماشا کنید و چیزی انتخاب نمایید از کودک خود بخواهید شلوارها، بلوزها را بشمارد و یا لباسهای زرد یا آبی و غیره را جداگانه بشمارد یا وقتی در مکان شلوغی مجبور به توقف هستید از او بخواهید دخترها و پسرهای اطراف خود را بشمارد. اگر بچه کوچکتری اطراف خود دارید که قادر به شمارش و بازی با اشیا نیست ، از بزرگتر دیگری مثل همسرتان کمک بگیرید تا یک نفر بچه را نگه دارد و دیگری خرید کند.
 
اجازه دهید فرزندتان مشارکت کند
 
با توجه به دیدگاه بچه ها ، اگر آنها نتوانند موقع خرید اظهارنظر نمایند ، خرید امری کسالت آور و ناخوشایند خواهد شد و به یاد داشته باشید در صورت امکان ، موقع خرید نظر آنها را بپرسید (جوراب چه رنگی برای بابا بهتر است ، کجا غذا بخوریم یا چه هدیه ای برای مادربزرگ بخریم) با این روش بچه ها فقط به خودشان فکر نمی کنند و احتمال این که شما را به زحمت بیندازند تا فقط برای آنها خرید کنید کم می شود. از طرفی انتخاب هدیه ، برای کودکان بسیار لذت بخش است .
 
ایمنی در خرید
 
توجه به ایمنی بچه ها ، هنگام خرید در اماکن پرجمعیت اهمیت تازه ای می یابد به کودکان خود طرز استفاده از تلفن همگانی را آموزش دهید و آنها باید بدانند در مواقع ضروری می توانند با اقوام خود یا 110 تماس بگیرند. کارشناسان به خانواده ها توصیه می کنند نکات زیر را برای خرید به کار بندند :

1- به محض ورود به بازار و فروشگاه مورد نظرتان ، جایی مثل باجه تلفن یا باجه صندوق را انتخاب کنید و قرار بگذارید در صورت جدا شدن و گم کردن همدیگر آنجا منتظر هم بمانید.

2- نام و شماره تلفن خودتان را در جیب فرزند خردسالتان بگذارید و به او یاد دهید که اگر گم شد چگونه از آن استفاده کند.

3- دزدها در کمین غارت شما هستند ، مخصوصا مادرانی که به وسیله فرزندشان حواسشان پرت می شود. از کیف پول خود چشم برندارید و مواظب کارت اعتباری خود باشید ، هنگامی که پین کد را وارد می کنید مراقب اطرافیان باشید تا کسی آن را یاد نگیرد.

4- اگر مجبورید با هدایا یا بسته هایی که خریده اید این طرف و آن طرف بروید ، آنها را محکم ببندید و آن را در صندوق عقب ماشین قرار دهید تا از دید دیگران مخفی بماند و کسی وسوسه نشود شیشه ماشین شما را بشکند و آنها را بردارد. اتومبیل خود را نزدیک علامتی پارک کنید و یا روبانی به آنتن آن گره بزنید تا در مکانهای شلوغ به راحتی وسیله تان را پیدا کنید.

5- در آخر گردش و خرید طولانی به کودکتان اجازه دهید یک هدیه برای خود انتخاب کند. چیزهایی را که در نظر دارید ، به او نشان دهید و بگویید یکی را برای خودش برگزیند بدین وسیله شما از همراهی او قدردانی می نمایید و او به خاطر می سپارد هنگام خرید چگونه باید رفتار کند .


تاريخ : جمعه 18 بهمن1392 | 21:30 | نویسنده : پریسا
هدف از آموزش موسیقی به کودکان، تقویت درک و تخیل و شکوفایی استعدادهای آنهاست اغلب افراد از موسیقی لذت می برند و آن را شکلی از سرگرمی گذرا می دانند، اما برای افرادیکه به طور جدی از دوران کودکی به تعلیم نواختن یک ساز می پردازند، تجربه موسیقی ممکن است چیزی بیشتر از این باشد....


میان آموزش موسیقی در دوران کودکی و تقویت برخی تواناییهای ذهنی دیگر ارتباط محکمی وجود دارد.کودکانیکه آموزش موسیقی دیده اند ، پاسخ های مغزی قوی تری به آزمایش های تشخیص صدا نشان میدهند.


آموزش موسیقی باعث تغییر بخشی از قشر مغز می شود که مسول شنوایی در کودکان است .  حتی یک یا دو سال آموزش موسیقی براساس آزمایش هایی که تکانه های الکتریکی و مغناطیسی درمغز را ثبت می کنند، باعث تقویت حافظه و توجه می شود.

آموزش موسیقی (نه لزوما گوش دادن منفعل به موسیقی) بر توجه و حافظه اثر می گذارد و از طریق همین ساز و کار باعث یادگیری بهتر در شماری از حوزه های شناختی میشود.

مهارت های حرکتی وشنوایی مورد نیاز برای نواختن یک ساز در یک ارکستر با دیگر افراد به شدت نیاز به توجه، حافظه و توانایی مهار سایر کنش ها دارد.

تنها گوش دادن ساده به موسیقی موتسارت، یا هر موسیقی دان دیگری باعث بهبود توانایی توجه و حافظه نمی شود. آموزش موسیقی در ابتدای کودکی به  تقویت مهارت های حرکتی و شنوایی و همچنین بهبود در توانایی گفتاری و استدلال غیرشفاهی کمک میکند .


تعلیم سازهای متفاوت باعث تاثیرگذاری بر نواحی متفاوتی از مغز می شود. تغییرات در مغزهای آوازخوانان در محل هایی اندکی متفاوت نسبت به تغییرات مغز نوازنده سازهای زهی یا کیبرد رخ می دهد.

آموزش موسیقی به کودکان باعث می شود که پاسخ دهی شنوایی آنها به حد کودکی ۲ تا ۳ سال بزرگ تر از آنها برسد. هرچند که لزوما ضریب هوشی یاخلاقیت آنها افزایش نمی یابد.


هنگامی که فردی مرتبا به صدایی گوش می دهد، به خصوص صدایی که مانند موسیقی یا گفتار، هارمونیک یا معنادار است، سلول های مغزی مربوط در پاسخ دهی ترجیحی به این صداها در مقایسه با صداهای دیگر تقویت می شوند.

صرفا گوش دادن به موسیقی دست کم در کوتاه مدت به توانایی فرد در انجام برخی از آزمون های شناختی کمک می کند. همچنین آموزش واقعی موسیقی در کودکان به موفقیت طولانی مدت تر آنها در انجام این آزمون ها می انجامد.

موتسارت هم از ۵ سالگی شروع کرد موتسارت موسیقی دان نابغه اتریشی در دوران کودکی استعداد فوق العاده موسیقیایی اش را نشان داد. او از ۵ سالگی ساختن موسیقی را با پیانو و ویولن شروع کرد و در دربارهای اروپایی اجرای موسیقی را ادامه داد. در ۱۷ سالگی موسیقی دان شهیر دربار سالزبورگ شد. او در طول سال های بعدی عمرش که ۳۵ سال بیشتر ادامه نیافت، شماربسیاری از شاهکارهای موسیقی را آفرید. پدر موتسارت یک معلم حرفه ای موسیقی بود و از همان سنین پایین به آموزش موسیقی کودکان اش می پرداخت. هنگامی که خواهر ۷ ساله موتسارت ازپدرش درس پیانو می گرفت، موتسارت ۳ ساله مجذوب آن شده بودوبه قول خواهرش، اغلب وقت اش را با کلیدهای کلاویه ور می رفت و وقتی صدای خوبی از آن در می آورد خوشحال می شد.



تاريخ : جمعه 18 بهمن1392 | 21:28 | نویسنده : پریسا

۱.      شیوه ی " پاداش دهی "

این شیوه زمانی كارآمد است كه كودك قبل از خوابیدن بی قراری می كند و آرام نمی گیرد و شما تصمیم می گیرید كه از یك روش ملایم برای تغییر این شرایط استفاده كنید. این شیوه بر پایه ی "پاداش دهی" بنا شده است. كودك را تا تختش همراهی كنید، به او شب به خیر بگویید و او را ببوسید. به كودك قول دهید كه بعد از یك دقیقه دوباره برمی گردید و او را می بوسید به شرط آنكه روی تختش دراز بكشد. از اتاق خارج شوید و بلافاصله برگردید و دوباره كودك را ببوسید. اگر كودك تلاش می كند تا بلند شود، عصبانی نشوید بلكه او را با آرامش و مهربانی سرجایش قرار دهید. و به او یادآوری كنید كه او را تنها در صورتی او را می بوسید كه روی تختش دراز بكشد. این شیوه می تواند به شكل یك بازی اجرا شود، خواهید دید كه زمان لازم برای خواباندن كودك در اتاقش هر شب كمتر می شود. زمانی كه احساس كردید كودك در حال به خواب رفتن است دیگر به اتاقش نروید.

ممكن است در شب های اول مجبور شوید كودك را 100 یا 200 بار ببوسید و حتی تا 3 ساعت این شیوه را ادامه دهید تا كودك به خواب برود. سعی كنید خونسرد و آرام باشید و اگر مشكلی در ناحیه كمر دارید می توانید به جای بوسیدن كودك سر و یا دست او را نوازش كنید.

2.      شیوه ی " جدا سازی تدریجی "

از این شیوه زمانی استفاده كنید كه وابستگی كودك به شما زیاد است و پیش بینی می كنید كه به زمان بیشتری برای آموزش نیاز دارید. از آنجا كه كودك تغییرات كوچك و جزیی را راحت تر می پذیرد، در این شیوه به طور تدریجی  تنها خوابیدن را به كودك آموزش  خواهید داد.برای شروع، كنار تخت كودك بنشیند تا زمانی كه كودك به خواب برود، در شب بعد كمی دورتر از تخت بنشینید و هر شب ته تدریج این فاصله را بیشتر كنید تا جایی كه از اتاق خارج شوید و جلوی در اتاق و در دیدرس كودك بنشینید به طوری كه بتوانید با كودك حرف بزنید. در زمان اجرای این شیوه بهتر است با كودك ارتباط چشمی و فیزیكی برقرار نكنید. خواندن یك كتاب برای كودك می تواند مفید باشد. به یاد داشته باشید كه نوازش كودك قبل از خواب باعث آرامش بیشتر كودك می شود.

3.      شیوه ی " رفت و برگشتی "

اگر طاقت گریه ی كودك را ندارید اما تصمیم دارید كه كودك را در زمان خواب از خود جدا كنید، این شیوه به شما توصیه می شود. كودك را به رختخواب ببرید و به او توضیح دهید كه می خواهید از اتاق خارج شوید اما نزدیك اتاق او حضور خواهید داشت و از او بخواهید كه در تختش باقی بماند. به او شب به خیر بگویید و از اتاق خارج شوید. اگر كودك از جایش بلند شد و شروع به گریه و بی تابی كرد، به اتاق برگردید و او را دوباره در تخت بگذارید و مجددا به او شب به خیر بگویید و از اتاق خارج شوید. این كار را تا زمانی كه كودك به خواب رود ادامه دهید. سعی كنید از ارتباط چشمی خودداری كنید و با صدای آرامش بخش برای گفتن شب به خیر استفاده كنید. ثبات رفتار و تن صدای شما تاثیربسیار مثبتی خواهد داشت. بنابراین صبر خود را از دست ندهید و به یاد داشته باشید كه اگر عصبی باشید نمی توانید به كودك آرامش و حس اطمینان بدهید.

4.      شیوه ی " Ferber "

در صورتی كه  همه ی راه ها را امتحان كرده اید اما نتیجه نگرفته اید، این شیوه به شما كمك می كند تا به كودك كمك كنید كه در اتاقش بخوابد. بعد از گفتن شب به خیر، كودك را ببوسید و از اتاق خارج شوید. اگر كودك شروع به گریه كرد، بعد از 30 ثانیه برگردید و او را آرام كنید، بهتر است كودك را از تختش بلند نكنید. دوباره از اتاق خارج شوید و در صورتی كه كودك باز هم گریه كرد، پنج دقیقه صبر كنید و بعد از آن به اتاق بروید و او را آرام كنید. بیشتر از 30 ثانیه در اتاق نمانید و دوباره خارج شوید. هر بار كه از اتاق خارج می شوید 5 دقیقه بیشتر بیرون بمانید. در شب اول حداكثر زمانی كه بیرون از اتاق خواهید ماند را 15 دقیقه در نظر بگیرید. در شب دوم از 10 دقیقه شروع كنید و حداكثر زمان را 20 دقیقه در نظر بگیرید. زمان بیرون ماندن از اتاق را تا جایی افزایش دهید كه به 30 دقیقه برسید. زمان 30 دقیقه ای را تا وقتی كه كودك در برابر این شیوه مقاومت می كند ادامه دهید تا به نتیجه برسید. استفاده از این شیوه ممكن است برای والدین استرس زا باشد، بنابراین توصیه می شود كه پدر و مادر به صورت یك شب در میان مسولیت اجرای این روش را بر عهده بگیرند.



تاريخ : چهارشنبه 4 دی1392 | 15:3 | نویسنده : پریسا

گاهی اجسام خارجی به عللی وارد چشم ٬ حلق ٬ گوش و یا سایر اعضاء بدن شده و حتی قسمتی از پوست را پاره کرده داخل عضله نیز می شوند . اغلب آلودگی جسم خارجی ممکن است تولید عفونت کند و نیز برحسب محل که وارد شده عوارض کم یا زیاد خطرناک را سبب گردد . مثلا اگر شیئی وارد حلق و حنجره شود خطر خفگی زیاد است در حالیکه خطر جسم خارجی وارده به بینی تا این حد نیست .

۱. جسم خارجی در اعضای عضلانی :

جسم خارجی ممکن است چوب ٬ براده فلزات ٬ سنگریزه ٬ شن ٬ سوزن ٬ سنجاق و یا میخ باشد . ابتدا عضو آسیب دیده را با دقت با یک محلول ضد عفونی بشوئید و اگر جسم خارجی سطحی است آن را خارج ساخته و محل زخم را مجددا شسته و پانسمان کنید .

معمولا سنجاق و سوزن بیش از هر جسم خارجی دیگر در بدن به خصوص در دست و پا فرو می رود و برای خارج ساختن اینگونه اجسام از بدن باید قسمتی از جسم را که در خارج عضو مانده گرفته و به آسانی خارج کرد ٬ دقت نمائید که سوزن یا سنجاق در بدن نشکند زیرا باقی ماندن آن ممکن است تولید عوارض شدیدی نماید . در این قبیل موارد امکان تولید عفونت بیشتر شده و باید با مراجعه به پزشک و تزریق واکسن ضد کزاز و آنتی بیوتیک از عوارض بعدی جلوگیری نمود .

۲. جسم خارجی در چشم ( خارج نمودن پلیسه از چشم ) :

ممکن است در کارگاه های تراشکاری ٬ آهنگری ٬ چوب بری ٬ نزد نقاشان ساختمانی و غیره جسم خارجی به حالت جامد یا مایع وارد چشم گردد . در نتیجه وزش باد نیز ممکن است جسم کوچک و یا حتی حشره ای وارد چشم شده و در داخل آن جایگزین شود .

علائم وجود جسم خارجی در چشم عبارتند از : درد ٬ ریزش اشک ٬ قرمزی چشم و ترس از نور .

اشیاء خارجی ممکن است در روی کره چشم یا قرنیه بمانند و یا آن را سوراخ کرده داخل کره چشم گردند . اگر اشیائی مانند شیشه ٬ فلز ٬ چوب باعث زخم چشم شده و در چشم فرو رفته است فقط چشم را خیلی شل بانداژ کرده و سریعا به چشم پزشک مراجعه کنید ٬ اگر بانداژ باعث بیشتر فرو رفتن جسم خارجی در چشم می شود از اینکار صرفنظر کنید .

در مورد اشیائی که در زیر پلک قرار گرفته اند شخص باید از مالیدن چشم خود داری کند زیرا این عمل باعث فرو رفتن بیشتر جسم در چشم شده و آنرا ثابت تر می کند . برای خارج ساختن آن ابتدا باید دست ها و زیر ناخن های خود را با آب گرم و صابون خوب بشویید و اگر شیئی در قسمت داخلی پلک بالا است در حالیکه بیمار به پایین نگاه می کند پلک بالا را با انگشت سبابه وشست گرفته و به سمت جلو و پایین می کشیم و در این موقع جسم خارجی از زیر پلک فوقانی بوسیله مژه های پلک پایین جارو شده و با کمک ترشح اشک به خارج رانده می شود .

اگر جسم در قسمت داخل پلک پایین است در حالیکه بیمار به بالا نگاه می کند پلک زیرین را با انگشت شست به پایین کشیده و داخل آن را بررسی می کنیم و اگر چیزی دیده شد با پنبه تمیز یا گوشه دستمال پاک و مرطوبی که بدور انگشت کوچک خود پیچیده اید آن را بیرون آورید .

پس از آن باید چشم را با محلول اسید بوریک (نصف قاشق مربا خوری اسید بوریک در یک گیلاس آب گرم جوشیده) بشویید . اینکار باید به وسیله قطره چکان یا استکان انجام گیرد . اگر با این طریق موفق به خارج ساختن جسم نشدید بدون اتلاف وقت بیمار را به نزد چشم پزشک ببرید . اگر جسم خارجی فلزی است و دیده می شود می توان به وسیله آهن ربا آنرا خارج کرد . برای خارج کردن مژه از داخل چشم بهتر است چشم ها را چند مرتبه در آب باز و بسته کرد .

۳. جسم خارجی در بینی :

کودکان گاهی هنگام بازی اشیائی مانند لوبیا ٬ نخود ٬ عدس ٬ تخمه ٬ دکمه و … را وارد بینی خود می کنند . به علت جذب رطوبت داخل بینی ٬ اشیاء ذکر شده متورم شده و بزرگتر از حد معمول می شوند لذا باید اقدام به خارج کردن آن نمود ٬ برای جلوگیری از تورم بیشتر اجسام فوق باید چند قطره روغن زیتون یا پارافین در بینی چکاند تا خارج شدن آنرا نیز آسان کند .

با ایجاد عطسه و فین کردن ممکن است این قبیل اشیا از بینی خارج گردند . بیمار باید فین کند ولی نه چندان شدید که باعث خونریزی گردد . چنانچه جسم خارجی بیرون نیاید درحالیکه مصدوم از دهان نفس می کشد باید او را نزد پزشک برد .

۴. جسم خارجی در گوش :

ورود جسم خارجی به گوش اغلب نزد کودکان و هنگام بازی اتفاق می افتد و این قبیل اجسام بعلت رطوبت گوش متورم شده و در نتیجه خارج ساختن آنها مشکل می شود و لذا باید سریعا برای بیرون آوردن این اجسام توسط پزشک اقدام نمایید . هیچگاه برای خارج ساختن اجسام خارجی سنجاق یا وسیله دیگری را داخل مجرای گوش فرو نبرید زیرا آسیب به گوش و بروز عفونت در چنین مواردی زیاد اتفاق می افتد . در اثر دستکاري ممکن است جسم خارجي بعقب رفته و يا بعلت باد کردن دانه ها درآوردن آنها دشوار گردد .

بعضی حشرات مانند مگس ٬ هزارپا و یا سوسک های کوچک ممکن است وارد گوش شوند این کونه جانوران اغلب به علت ترشحات گوش در آن محل می میرند در غیر اینصورت می توان با قرار دادن چراغ قوه روشنی در جلو مجرای گوش حشره را بطرف روشنایی جلب کرد ٬ چنانچه حشره از گوش خارج نشد می توان چند قطره روغن زیتون یا پارافین در گوش ریخته که هم جانور را بکشد و هم صدمات آنرا کم بکند  (روغن مانع بادکردن دانه هاي نباتي نيز مي شود ) و بعد از چند دقیقه سر را به سوی گوشی که حشره در آن است گرداند اگر بدینوسیله حشره خارج نشد باید به پزشک مراجعه کرد .

۵. جسم خارجی در گلو :

گاهی لقمه غذا ٬ قطرات آب ٬ شکلات ٬ سکه ٬ انواع میوه های کوچک مثل گوجه سبز در نای یا گلو کودکان گیر کرده و فرد دچار کبودی ٬ تنگی نفس و سرفه می شود در این حالت با ایجاد سرفه یا زدن بین دو کتف بیمار در حالیکه سر پایین قرار گرفته است ممکن است این اشیاء به بیرون پرتاب شوند . اگر به این طریق جسم خارج نشد و مصدوم کودک است می توانید مچ پاهای او را در دست گرفته و بالا نگه دارید و با دست به پشت او بزنید تا شیئی خارج شود ٬ هیچگاه از انگشت برای خارج ساختن اشیاء استفاده نکنید زیرا این عمل باعث می شود که اشیاء بیشتر به داخل حلق رانده شده و خطرات بیشتری را ببار آورد .

در افراد بزرگتر اگر ماده غذایی یا لقمه در گلو گیر کرده باشد در حالیکه دهان بیمار باز و زبانش پایین است در پشت او قرار گرفته دو دست خود را دور کمر او حلقه کنید و در ناحیه معده فشار محکمی از پایین بطرف بالا وارد کنید این عمل باعث بالا رفتن پرده دیافراگم در داخل شکم شده و فشار قابل ملاحظه ای به هوای ریه و نای وارد می نماید و این فشار باعث خارج ساختن لقمه غذا می شود . حتی اگر خودتان نیز تنها باشید و دچار چنین حادثه ای شوید می توانید با مشت گره کرده به ناحیه شکم فشار وارد آورید .

۶. جسم خارجی در معده :

اغلب کودکان در هنگام بازی اشیائی را ممکن است ببلعند ٬ اگر جسم خارجی بلعیده شده کوچک بوده و برنده و نوک تیز نباشد معمولا به آسانی از معده ٬ روده کوچک و بزرگ عبور کرده و همراه مدفوع دفع می شود و کافی است مدفوع کودک را تا چند روز تحت نظر قرار دهید تا از خروج جسم خارجی مطمئن شوید در غیر اینصورت به پزشک مراجعه کنید .

چنانچه جسم بلعیده شده برنده و نوک تیز باشد مانند بلعیدن سنجاق ٬ سنجاق قفلی و یا میخ باید بلافاصله و بدون اتلاف وقت شخص را به بیمارستان برسانید زیرا در این حالت خطر سوراخ شدن لوله گوارش وجود دارد و ممکن است باعث بروز عوارض خطرناکی گردد .

یک تجربه شخصی :

در مورد شکستن سوزن در پا با مراجعه به بیمارستانهای متعدد متوجه شدیم دستگاهی به نام فلوروسکوپ وجود دارد که بدون درد و خونریزی و جراحی و بخیه  جسم خارجی را  خارج میکند ! این دستگاه مخصوص خارج کردن جسم خارجی از قبیل سوزن ساچمه و غیره است .

درمانگاه شبانه روزی علوی واقع در میدان گمرک نبش چهار راه انبار نفت



تاريخ : دوشنبه 2 دی1392 | 22:21 | نویسنده : پریسا

فرزندتان یویو نیست !

تقریبا همه جانداران غیر از انسان، تا فرزندشان كاری را یاد می‌‌‌‌گیرد ، دیگر آن كار را برایش انجام نمی‌‌دهند و انجام آن كار را هر قدر سخت باشد به عهده خود او می‌‌‌‌گذارند. اما پدر و مادرهای این زمانه تا مدت‌‌ها بعد از بزرگ شدن فرزندشان كارهای او را انجام می‌‌‌‌دهند، بند كفش‌اش را می‌‌‌‌بندند، دكمه‌های لباسش را می‌‌‌‌اندازند، اتاقش را مرتب می‌‌‌‌كنند، قفسه كتاب و دفترش را تمیز می‌‌‌‌كنند، اسباب‌بازی‌هایش را جمع‌وجور می‌‌‌‌كنند و هر چند شرمنده كننده است اما همین رفتار را تا بزرگسالی او ادامه می‌‌‌‌دهند و خانه و ماشین و وسایل زندگی‌‌اش را می‌‌‌‌خرند، به جای او كار می‌‌‌‌كنند و خرج زن و بچه‌‌اش را می‌‌‌‌دهند یا از نوزادش نگهداری می‌‌‌‌كنند و ... بدیهی است كه منظور این نیست كه پدر و مادر نباید به فرزندشان رسیدگی كنند یا نباید برای تشكیل زندگی به او كمك كنند. بلكه منظور این است كه نباید فرزندان‌شان را بیكاره بار بیاورند، به خود وابسته كنند و مثل یویو تا آخر عمر آنها را برای هر كاری به والدین برگردانند!

چنین فرزندانی اغلب پرتوقع، تنبل، وابسته و در نهایت غمگین و حتی پوچ‌گرا بار می‌‌‌‌آیند. غم و پوچ‌گرایی آنها از این جهت است كه هیچ محصول و ثمری در زندگی ندارند و به قول معروف خیرشان به كسی نرسیده و استعدادها و توانمندی‌هایشان شكوفا نشده و پژمرده شده است.

فرزندتان سطل تحقیر یا تاج پادشاهی شما نیست !

برخی از والدین گمان می‌‌‌‌كنند فرزند آنها باید آرزوهای آنها را دنبال و برآورده كند و رویاهای آنها را جامه عمل بپوشاند در حالی‌كه هر كس رویای مخصوص به خود را دارد. هر كس هدف و آرزوی نهفته و گاه ناگفته‌‌ای دارد كه خود او مسئول تحقق آن است نه دیگری و چه بسا رویای یك نفر با رویای نفر دیگر قرابت و شباهتی نداشته باشد. برخی از والدین تمام زندگی خود را وقف فرزندان و خود را قربانی رشد فرزندان خود می‌‌‌‌كنند . در نتیجه همه رویاهایشان بی‌سرانجام یا بدفرجام مانده است و می‌‌‌‌خواهند فرزندان‌شان آن رویاها را محقق كنند! به همین دلیل مثلا اگر می‌‌‌‌خواسته‌اند مدیر شوند یا مهندس، پزشك شوند یا وكیل یا معلم ، آن بار را بر دوش فرزندشان می‌‌‌‌اندازند و او را وادار می‌‌‌‌كنند راه مورد نظر آنها را دنبال كند و تاج پادشاهی آنها را بر سر بگذارد! و اگر هم، چنین چیزی امكانپذیر نشد تا آخر عمر فرزندشان را سركوفت می‌‌‌‌زنند و او را تبدیل به سطل زباله‌‌ای می‌‌‌‌كنند كه انواع تحقیر‌‌ها و توهین‌‌ها را در آن می‌‌‌‌ریزند! چون نه تنها خود به دلیل قربانی شدن ، فرصت تحقق آرزوهای خود را نیافته‌‌اند بلكه فرزندشان نیز مسئولیت گذاشتن تاج پادشاهی آنها را نپذیرفته است!

توجه داشته باشید كه فرزند شما باید رویا و هدف، مسئولیت و ماموریت خودش را بیابد و انجام بدهد نه رویا و هدف شما را. حتی اگر توانستید او را وادار به این كار كنید نه تنها مسئولیت از عهده شما خارج نشده و همچنان مسئولید كه به اهدافتان نرسیده‌اید، بلكه مسئولیت جدیدی هم بر دوش شما سنگینی خواهد كرد. مسئولیت این كه جلوی تحقق رویای اختصاصی فرزندتان را گرفته اید! بنابراین تنها كار شما این است كه فرزندتان را تشویق كنید كه خودش استعدادها و توانمندی‌های خود را كشف كند و هدف خود را در زندگی بیابد و به سمت آن حركت كند و هر جا لازم شد اسباب و لوازم رشد او را برایش فراهم كنید. همین، نه بیشتر.

فرزندتان احمق نیست !

بدبختانه  بسیاری از والدین گمان می‌‌‌‌كنند فرزندشان چیزی نمی‌فهمد یا لااقل چیزهایی را كه مادر و پدر نمی‌خواهند بفهمد، نمی‌فهمد! از طرف دیگر می‌‌‌‌خواهند فرزندشان در درس و تحصیل كاملا باهوش و زرنگ باشد و درس‌‌ها را خوب بفهمد و مطالب جدید را یاد بگیرد. گزارشات بسیاری از والدینی در دست دارم كه گمان می‌‌‌‌كنند فرزندانشان ایما و اشارات معمولی یا جنسی آنها با هم را نمی‌فهمند! فرق گذاشتن آنها بین فرزندان را نمی‌فهمند، تفاوت تربیتی دختر و پسر در خانواده را نمی‌فهمند، مشكلات مالی یا اعتیاد یكی از والدین را نمی‌فهمند، غم و اندوه و ناكامی‌های مادر یا پدرشان را نمی‌فهمند و نمی‌فهمند دیگر عشق و محبتی بین مادر و پدرشان باقی نمانده است. خیلی دردناك است اما فرزندان ما همه اینها را می‌‌‌‌فهمند و گاه، از این همه، رنج بسیاری می‌‌‌‌كشند. رنجی كه حتی نمی‌توانند در باره‌ی آنها گفتگو كنند یا چیزی به كسی بگویند. فرزندان ما یك عالم پرونده‌های باز اما مكتوم دارند كه گاه تا پایان عمر، از آنها با كسی سخن نمی‌گویند. آنها را دست كم نگیرید.

سن فرزندتان را فراموش نكنید !

پدر و مادر ها گاهی فرزند خود را بسیار بزرگتر از سن واقعی تلقی می‌‌‌‌كنند و گاهی بسیار كوچكتر ! گاه از یك كودك دو ساله انتظار دارند به هر قیمتی كه شده ادرار خود را كنترل كند و اگر نكرد او را بشدت كتك می‌‌‌‌زنند. گاهی از یك نوجوان 13 ساله انتظار دارند مشكلات زناشویی آنها را حل كند، مراقب مادر یا پدر باشد و مانند خبرچین‌‌ها اطلاعات بیاورد یا جاسوسی كند! و برعكس گاهی با یك جوان 20 ساله مثل یك كودك 5 ساله رفتار می‌‌‌‌كنند و می‌‌‌‌خواهند همه كارهایش را كنترل كنند! چه فرزندمان را بزرگتر و چه كوچكتر از آن‌چه كه هست تصور كنیم اشتباه كرده‌ایم. متاسفانه بعضی از والدین بار‌های روانی خود را به كودكان منتقل می‌‌‌‌كنند ، جلوی آنها مشاجره می‌‌‌‌كنند و آنها را می‌‌‌‌ترسانند یا ناامن می‌‌‌‌كنند. آنها گمان می‌‌‌‌كنند كودك هم مانند آنها می‌‌‌‌اندیشد و موضوع را فراموش می‌‌‌‌كند در حالی‌كه اینطور نیست. كودك با توجه به سنش ممكن است اتفاق رخ داده را عمیقاً باور كند و تا آخر عمر به خاطر بسپارد.

فرزندتان را به چیزی كه نیست تبدیل نكنید !

از درخت سیب نمی‌‌توان محصول هلو برداشت كرد و از بوته خیار نمی‌‌توان زردآلو گرفت! هر درختی میوه خود را دارد و هر میوه هم خواص خود را. اگر فرزندتان استعداد هنری دارد به زور از او مهندس در نمی‌‌آید و اگر استعداد فنی دارد نمی‌‌تواند پزشك قابلی شود. اگر ادبیاتش خوب است و ریاضیاتش ضعیف، نمی‌‌توانید از او یك ریاضیدان بسازید و اگر روابط اجتماعی خوبی دارد نمی‌‌تواند او را وادار كنید كه حرفه‌‌ای را انتخاب كند كه پشت درهای بسته و در تنهایی انجام بشود ! فرزندتان را همین‌گونه كه هست بپذیرید. خداوند از من و شما بر بندگان خود مهربان‌تر است. او می‌‌‌‌داند در هر كس چه استعدادهایی به ودیعه بگذارد و همین كار را هم كرده است. بزرگترین هنر درخت سیب این است كه بهترین سیب را بدهد و بزرگترین هنر ما پدر و مادرها هم همین است كه به فرزندانمان كمك كنیم تا با توجه به علاقه و استعدادی كه دارند بهترین شكوفایی را داشته باشند و برترین ثمر را بدهند. هرگز فرزندتان را به چیزی كه نیست مبدل نكنید.

فرزندتان را انتقام‌جو، بی‌اعتماد و خشن بار نیاورید !

بهترین ارث‌، بهترین آموزش و برترین تربیت برای فرزندمان كاشتن بذر‌های محبت در روح و روان اوست. وقتی با فرزندانمان لجبازی می‌‌‌‌كنیم، وقتی خشونت به خرج می‌‌‌‌دهیم، وقتی مرتباً تلافی می‌‌‌‌كنیم و به او بی‌اعتمادیم، همین ویژگی‌ها را به او هم منتقل می‌‌‌‌كنیم و یاد می‌‌‌‌دهیم. اینها بدترین ویژگی‌هایی است كه می‌‌‌‌توانیم در فرزندانمان پدید بیاوریم یا فعال كنیم. همه اینها موجب می‌‌‌‌شوند او تا پایان عمر طعم خوشحالی و خوشبختی واقعی را نچشد. فرزندتان را برای خوشحال و راضی بودن بار بیاورید نه برای انتقامجویی و خشونت. او را برای صلح و دوستی آموزش دهید نه برای دشمنی و جنگ و مشاجره.



تاريخ : دوشنبه 2 دی1392 | 22:6 | نویسنده : پریسا

اعتماد به نفس خوب، راهی برای دفاع کودک در مبارزه با مشکلات زندگی است. کودکانی که اعتماد به نفس دارند احساس کاملاً خوبی نسبت به خود دارند و راحت‏تر با تعارضات و فشارهای زندگی کنار می‏آیند آنها شاد هستند و از زندگی لذت می‏برند. این دسته از کودکان به واقعیت‏ها توجه کرده و به طور کلی خوش بین هستند.

برعکس کودکانی که اعتماد به نفس پایین دارند تعارضات و مشکلات زندگی برای آنها موجب ناکامی و اضطراب شدید می‏شود. کودکانی که با ضعف به خودشان می‏نگرند برای دستیابی به راه حل مشکلات ناتوان خواهند ماند. اگر دچار افکار انتقادی از خودشان، مانند «من خوب نیستم» و یا «من هیچ کار صحیحی نمی‏توانم انجام دهم» گردند منفعل، گوشه‏گیر و یا افسرده می‏شوند.


اعتماد به نفس چیست؟


اعتماد به نفس مجموعه اعتقادات و یا احساساتی که ما نسبت به خود داریم به عبارت دیگر اعتماد به نفس میزان ارزشی است که برای خود قائل هستیم و اینکه چقدر خودمان را باور داریم. در حقیقت شکل‏گیری اعتماد به نفس از دوران شیرخواری (صفر تا دو سالگی) آغاز می‏شود. در این دوران کسب مهارت‏های حرکتی- شناختی و موفقیت کودک در انجام بعضی فعالیت‏های مربوط به خود مانند توانایی راه رفتن، غذا خوردن و... به رشد خود باوری و اعتماد به نفس کودک کمک موثری می‏نماید.

کودکانی که اعتماد به نفس پایین دارند تعارضات و مشکلات زندگی برای آنها موجب ناکامی و اضطراب شدید می‏شود.


از طرف دیگر باور کودک درباره خود بر مبنای تعاملات او با اطرافیان بخصوص در ابتدا با والدین شکل می‏گیرد. به این دلیل است که رابطه صحیح والدین با کودکان کمک موثری به تقویت خودباوری کودک می‏نماید. والدینی که پاسخ گویی به خواسته های کودک خود را بر مبنای نیاز او بنا می کند و نه خواست و میل خود می تواند خود باوری را بهتر به فرزندش انتقال دهد .

خصوصیات کودک متکی به نفس


- با دیگران به راحتی ارتباط برقرار می‏کند و به آسانی دوست پیدا می‏کند.

- از فعالیت‏های گروهی لذت می‏برد.


- نسبت به خود و دنیای اطرافش خوش‏بین است.


- از عقیده خود دفاع می‏کند حتی اگر دیگران با او مخالفت کنند.


- وقتی کاری را شروع می‏کند آن را به اتمام می‏رساند و نسبت به حداکثر تلاش خود برای انجام کار، مطمئن است.


- تحمل پذیرش شکست و یا عدم پذیرش از طرف دیگران را دارد و در صورت برخورد با عدم موفقیت در فعالیت‏ها مایوس نشده و با انرژی بیشتری دوباره به پیش می‏رود.

- در موقعیت مناسب بدون شک و تردید نقش رهبری را به عهده می‏گیرد و یا لااقل در بعضی موفقیت‏ها انتظار رهبر شدن را دارد.

- مهارت‏های حل مسئله در کودک متکی به نفش قوی است و برای حل فشارها و مشکلات روزمره زندگی از روش‏های مختلف و مناسبی استفاده می‏کند. به عبارتی خلاقیت خود را به کار می اندازد و خلاقانه مسئله را حل می کند .


- همیشه علاقمند به شروع فعالیتی جدید است.


- نارضایتی خود را بدون سرزنش‏ کردن دیگران و خود بیان می‏کند. و خود انتقاد گری کمی دارد.


- کودک با اعتماد به نفس نقاط قوت و ضعف خود را می‏شناسد. اما کودکی که اعتماد به نفس پایین دارد تمایلی برای امتحان کردن کارهای جدید ندارد. او درباره خودش به صورت منفی صحبت می‏کند و جملاتی مانند «من خوب نیستم» یا «من نمی‏توانم کاری را درست انجام دهم» و یا « هیچ‏کس به من اهمیت نمی‏دهد» را عنوان می‏کند. تحمل او در مقابل ناکامی پایین است، زود تسلیم می‏شود و منتظر کمک از طرف دیگران است. این گونه کودکان در مواجهه با مشکلات مکرر ضعیف‏تر نیز می‏شوند و در مقابله با استرس‏های زندگی اولین عکس‏العمل آنها «من نمی‏توانم» است؛ آنها نسبت به خود، اطرافیان و زندگی غالبا بد بین هستند.

روش‏های تقویت اعتماد به نفس کودکان را تقویت کنید :


- به فرزندتان توجه کنید، به صحبت‏های او گوش کنید و از نصیحت کردن و ابراز انتقاد بپرهیزید. و یا با روش های درست به او تذکر دهید.


- محبت خود را به کودک نشان دهید و به او بگویید که چقدر دوستش دارید.


- انتظارات خود را با سن، هوش، توانایی و مهارت‏های کودک تطبیق دهید.


- به فرزندتان اجازه تصمیم‏گیری دهید و به تصمیم‏های او برای امور شخصی (انتخاب لباس، نوع غذا، وسایل مورد نیاز و ...) احترام بگذارید.

- کودک خود را تحت فشار نگذارید و امر ونهی های بی‏مورد پرهیز کنید.


- از اشتباهات کوچک فرزند خود چشم‏پوشی کنید و بیشتر رفتارهای مثبت او را مورد توجه قرار دهید. و درتذکر ها او را طولانی سین جین نکنید.


- فرزند خود را با کودکان دیگر مقایسه نکنید با گذشته خودش مقایسه کنید.


- الگوی مثبت باشید، اگر نسبت به خود خشن و سخت‏گیر هستید و درباره توانایی‏ها و محدودیت‏های خود واقع بین نیستید خودتان را تعدیل کنید. زیرا فرزندتان از شما الگو می‏گیرد.

- برای تلاش کودک و نتیجه کار ارزش قائل شوید. برای مثال: "بعداً بیشتر تلاش کن .من به تلاش تو افتخار می‏کنم."


- افکار غیرمنطقی کودک نسبت به خودش را تصحیح کنید. گاهی کودک به درک نادرست درباره خودش جنبه واقعی می‏دهد. برای مثال کودکی که در مدرسه در تمام درس‏ها موفق است ولی در درس ریاضی مشکل دارد شاید بگوید «من دانش‏آموز بدی هستم» در اینجا کودک از تعمیم غلط استفاده کرده است و همین اعتقاد او را برای شکست آماده می‏کند. عکس‏العمل مناسب ما به عنوان والدین این است که به او بگوییم «تو دانش‏آموز خوبی هستی و در تمام درس‏ها موفقی، برای خواندن درس ریاضی به زمان بیشتری نیاز داری که با هم کار خواهیم کرد.»


- شروع سن مدرسه مرحله مهمی از مراحل رشد کودک است. به فعالیت‏هایی که در مدرسه انجام می‏دهد توجه کنید. همراه فرزندتان در گردش‏های دسته‏جمعی شرکت کنید، او را تشویق کنید تا دوستانش را برای بازی به خانه دعوت کند و اگر با دوست او ارتباط خانوادگی دارید او را به خانه دوستش ببرید.


- فرصت‏های مناسبی برای او فراهم کرده تا فعالیت‏های مختلفی چون ورزش، موسیقی، نقاشی و... را بیاموزد.

مسئولیت نهایی والدین آماده سازی کودک خود برای دستیابی به استقلال واقعی است و در صورتی می‏توانیم بگوییم این وظیفه را به خوبی انجام داده‏ایم که فرزندان ما هنگام ترک خانه و آماده شدن برای شروع زندگی جدید بزرگسالی دارای اعتماد به نفس بالا و سازگار با محیط باشند. زیرا میزان استقلال و اعتماد به نفس رابطه عمیقی با هم دارند .



تاريخ : سه شنبه 5 آذر1392 | 20:44 | نویسنده : پریسا
بازی ، مهارت های كودک را بیشتـــر می كند و او را برای انجام وظیفه های اصلی در آینده آماده می سازد .

بازی و اسباب بازی برای کودکان بسیار مهم تلقی می شود به طوری که آنها بیشترین ساعات بیداری خود را به بازی و فعالیت می پردازند. از طرفی کودکان زمان بازی را بسیار دوست دارند و این زمان را بر هر چیز دیگری مقدم می دانند. البته انتخاب اسباب بازی مناسب برای کودکان در هر سنی بسیار حائز اهمیت است.

مناسب ترین اسباب بازی برای کودکان به ویژه در سنین پیش دبستانی، اسباب بازی های آموزشی است چرا که این گروه از اسباب بازی ها موجب پرورش تفکر، تخیل ، سرگرمی، لذت و مهمتر از همه یادگیری در کودک می شود و او را با مفاهیم و دنیای پیرامون آشنا می کند.

اسباب بازی های بیرونی، ابزارهای بازی است که در هوای آزاد مورد استفاده قرار گرفته و در پارکها، حیاطهای مهدکودک و حتی برخی از خانه ها وجود دارند. این اسباب بازی ها، بخاطر ویژگی های منحصر به فردی که دارند در مکانهای بسته و اتاق قابل استفاده نبوده و حتماً نیازمند فضای باز هستند. تاب، سرسره، الاکلنگ، موتورها و ماشینهای شارژی یا حتی بنزینی، ... همه جز این دسته از بازی ها هستند.

این دسته از بازیها نقش بسیار موثری در رشد بسیاری از مهارتها در دوران کودکی دارند. این بازیها مهارتهای حرکتی بچه ها را افزایش داده و از طرف دیگر هماهنگی بین چشم و دست آنها را می افزاید. این دسته از اسباب بازی ها به علت کیفیت اجتماعی بودن خود دارای ارزش آموزشی بیشتری بوده و نقش بسزایی در رشد کودکان پیش دبستانی ایفا می کند و موجب بالا رفتن هوش،مهارتهای اجتماعی و همچنین رفتارهای احساسی کودکان می شود.

در واقع اینگونه اسباب بازی ها طراحی شده اند تا دید وسیع تری در گروه های سنی مختلف ایجاد نمایند. این دسته از اسباب بازیها عمدتا دو هدف عمده دارند: یکی سرگرمی و دیگری توسعه مهارتهای کودکان. اولین هدف کاملا روشن است. کودکان دوست دارند که بازی کنند. بنابراین تمام اسباب بازیها به انضمام اسباب بازیهای بیرونی، برای کودکان جنبه سرگرمی دارند مگر اینکه کودک، خود تمایلی به بازی کردن نداشته باشد.

دومین هدف اسباب بازی های بیرونی توسعه مهارتهای کودکان است اما این هدف برای همگان کاملا واضح و روشن نیست. بیشتر والدین فکر می کنند که تنها هدف اسباب بازی ها تفریح و سرگرمی است. آنها نمی دانند که اسباب بازی های بیرونی برای کمک به آموزش بهتر مهارتهای اجتماعی و ازطرف دیگر ایجاد سطح هیجان مطلوب در  کودکان طراحی شده اند.

البته این بازیها تنها شامل یک سری ابزارهای خاص نیستند بلکه می توانند شامل انواع مختلفی از روشهای بازی نیز بشوند. برای مثال فوتبال، بازی با بومرنگ، حلقه زدن و ... نیز همگی جز بازی های بیرونی هستند و هم نوعی ورزش به شمار می روند. این بازیها نه تنها مانند بازیهای دیگر که عنوان کردیم، در افزایش مهارتهای حرکتی موثرند، بلکه مهارتهای اجتماعی کودکان ما را نیز افزایش می دهند؛ چرا که شاخص اصلی این بازی ها آن است که حتماً باید با همراهی و مساعدت همسالان صورت گیرد.

یک نوع دیگر از اسباب بازی های بیرونی برای کودک، فراهم آوردن امکان نگهداری انواع جوجه ها، خرگوش، پرنده هایی مانند طوطی، کاسکو، فنچ و یا حتی انواع ماهی هاست. استفاده ازاین نوع بازی ها حس مسئولیت پذیری را در کودکان پیش دبستانی بسیار افزایش می دهد چرا که سلامت و حیات یک موجود زنده به دست کودک شما سپرده خواهد شد.

این نوع بازی ها  به کودکتان احترام و توجه به حیات وحش را می آموزد و هم زمینه ای برای کسب اطلاعات علمی از انواع جانوران و موجودات می گردد.

نه تنها مخلوقات روی زمین می توانند کودکان را سرگرم کنند، آسمان نیز پر از سرگرمی های جالب و دوست داشتنی برای کودکان  است. قرار نیست کودک شما به فعالیتهای ستاره شناسی یا رصد آسمان بپردازد، صرفا اینکه ابزاری ابتدایی در اختیار او قرار گیرد، تا بتواند ستارگان آسمان را بهتر تماشا کند، خود یک سرگرمی بسیار مناسب و البته آموزنده است.

به همین طریق میکروسکوپ نیز یکی دیگر از همین ابزارهای بازی بسیار مفید است. البته شاید این سوال برای شما پیش آید که چرا میکروسکوپ، جز اسباب بازی های بیرونی طبقه بندی شده است؟ علت این مساله آن است که کودکان برای یافتن نمونه های مناسب، ناچارند در طبیعت چرخی زده و گیاهان و یا حتی حشرات مورد علاقه خود را برای مشاهده زیر میکروسکوپ بیابند و این گردش در طبیعت خود جز فعالیتهای بیرونی کودکان به شمار می رود.

گچ و تخته معلمی نیز یکی دیگر از پیشنهادات ما به شما والدین عزیز است. اگر دارای یک حیاط کوچک، بالکن و حتی پیاده روی کم ترددی هستید، بخشی از آن را برای کودک و همسالانش مهیا کرده و اجازه دهید آنها بازی معلم و شاگردی را تمرین کنند.

 هر چند که شن و ماسه جز فضای طبیعی مردم ساحل نشین است اما مسلماً همه ی ما به ساحل و دریا دسترسی نداریم اما شما می توانید سطل های بازی با شن و ماسه را برای کودکتان تهیه کنید. البته برخی از پارکها و یا حتی مهدهای کودک نیز مجهز به حوضچه های شن و ماسه کودکان هستند این بازی به بچه ها فرصت می دهد تا سازه های مختلفی را بسازند و یا حتی به طور خیالی به حفاری پرداخته و به کشف گنج بپردازند.

اسکیت، دوچرخه، اسکوتر و ... از بازیهای بسیار سرگرم کننده ای است که کودکان به خصوص پسران به آن بسیار علاقمند هستند. اما فراموش نکنید در صورتی که چنین وسایلی را برای کودکتان تهیه کردید حتماً در هنگام بازی، او را همراهی کرده و در ضمن از وسایل حمایتی جانبی ( مانند کلاه، ساق بند، مچ بند و ...) حتماً استفاده کنید و در ضمن قبل از استفاده از این وسایل حتماً دوره های آموزشی لازم را ببینید.

یک سری از ابزارهای بازی فراموش شده، فرفره و بادبادک و ... است که در گذشته بسیار مورد توجه بود، به خصوص که خود بچه ها می توانند این ابزارها را درست کرده و خلاقیت خود را بیازمایند.



  • کوفه
  • مرکز دانلود رایگان